Onze laatste nacht in de camper hebben we doorgebracht in Ashley Gorge, 65km van Christchurch (CHCH). Het was zondagmiddag en mooi weer toen we aankwamen. Een paar gezinnen waren er aan het picknicken. De kinderen speelden in de ondiepe rivier terwijl de ouders van een biertje konden genieten. Toen de zon achter de heuvels zakte werd alles opgepakt. Nog een slag door de speeltuin en toen waren ze weg. Wij en nog iemand in een caravan waren de enige gasten. Geluid van vogels en stromend rivier, meer was er niet te horen. Prachtig.

Een dag later en we waren in de stad. We hebben daar 2 nachten in een motel geslapen. Bijna alle medegasten waren jonge Duitsers. Overdag hebben we veel tijd met de familie besteed, onze koffers weer ingepakt en de camper klaar gemaakt voor Sandra´s zuster die een reis van 10 dagen gaat maken met haar partner. Hij is van het Noordereiland en heeft nauwelijks wat gezien van het vaste land of “mainland" zoals ze hier op het Zuidereiland zeggen.

Onze volgende etappe begon vroeg. De vlucht vanuit CHCH vertrok om 5:40, de eerste vlucht van de dag. Gelukkig hoefden we pas om 4:30 aanwezig te zijn, eerder zijn ze toch niet open. Het regende in CHCH en er is een koude front in aantocht, echt tijd om te vertrekken. We hadden een busje geregeld om ons op te halen van de motel. Daar stonden we om 4:00. Koffers ingepakt, jassen aan, nog donker en geen bus te zien. De motel-poes kwam dag zeggen. Geen bus. Maar daar kwam iets aan. De chauffeur vroeg of wij "charlotte" waren. Nee dus, maar Charlotte kwam gauw aanrennen vanuit de motel. De chauffeur belde met zijn kantoor, onze bus was onderweg, geen probleem.

Het mooie weer dat sinds Santa Monica met ons is meegereisd ging keurig mee richting Auckland. Daar op de luchthaven hebben we sokken gekocht. Na 6 weken op sandalen waren we onze schoenen vergeten, ergens zijn ze nog opgeborgen in de camper. Het zou koud kunnen zijn in Tokio dus iets warms kopen voor de voeten was verstandig. Op de luchthaven was alleen toeristisch spul te koop. Het was een keus tussen dure designer schoenen of sokken met dansende schapen.

De vlucht naar Tokio duurde 11 uren. Het was een makkelijke vlucht. Het was overdag dus we gingen niet slapen maar films bekijken en spelletjes doen. Goed eten, lekker NZ wijn, wat wil je nog meer. De vlucht was vrijwel van zuid naar noord, er waren dus maar weinig tijdszones te overbruggen. Met maar 4 uur verschil met NZ krijg je geen jetlag. We zagen het noordelijkste punt van NZ onder ons verdwijnen en verder niks dan zee en wolken tot de aankomst in Tokio.

Het is onze eerste keer in Japan. Vanaf de eerste stap uit de vliegtuig werden we getroffen door de smetteloosheid van alles en de beleefde mensen. Op de WC konden we kiezen welke muziek we wilden horen en welke geur verspreid moeste worden. De luchthaven zat logisch in elkaar, we kwamen er snel doorheen. Mensen met mondkapjes vielen op én het grote aantal mensen in uniform om ons op weg te helpen.

Na de douane stonden we in de aankomsthal. We wisten dat vervoer naar het hotel inbegrepen was maar wisten niet hoe. Wellicht een hotel-bus, zo werkt het vaak. We zouden net gaan kijken bij de infobalie toen we onze namen zagen op een bord, onhoog gehouden door een oudere meneer. Dat hadden we nog nooit meegemaakt, we voelden ons net VIP´s.

Onze meneer gaf ons de hand en maakte een aantal buigingen. Hij legde uit dat hij ons ging begeleiden tot ons vervoer. Hij gaf ons de papieren voor de komende dag, waarop keurig op stond dat we begroet zouden worden door een `escort´, hij dus, mooi om te weten. Na enige uitleg ging hij onze auto regelen en een zwart glimmend limousine stopte voor onze voeten. Trijntsje, onze reisagente heeft het dit keer echt goed geregeld!

We namen afscheid van onze escort en onze privé-chauffeur nam het over. Hij bracht ons keurig de snelweg op naar de stad. De rit duurde z´n 2 uren. De luchthaven is 65 km van onze hotel en tussenin was stad, snelwegen, bomen, water en industriegebied. Alles wat we zagen was smetteloos schoon. Langs de snelwegen waren tientallen kilometers aan netjes geknipte hagen in verschillende vormen. Onze chauffeur was niet heel erg spraakzaam maar vertelde ons wel de namen van gebouwen die we passeerden. Op een gegeven moment naderde hij een tolpoort met een snelheid van 100km per uur. Zonder vaart te minderen dook hij op de gesloten barrière af. Wij schrikken maar op het laatste moment ging de barrière bliksem snel omhoog. Hij lachen, hij had onze schrik verwacht. Hij legde uit dat zijn auto een elektronisch tolkaart had. Intussen begon het een beetje te schemeren en even voor 19:00 kwamen we aan bij onze hotel. We nam afscheid van onze chauffeur en ging inchecken in het hotel.

Onze kamer was omschrijven als `bescheiden´. Het is inderdaad niet al te groot, maar schoon en functioneel. We zitten op de 17de verdieping en hebben uitzicht op de hoge gebouwen om ons heen. Meteen hadden we spijt van dat we geen europees-japanse stroom stekker hadden gekocht in Auckland. Nu konden we fototoestel en telefoons niet opladen. Het zou logisch zijn als ze te koop waren in het hotel dus we gingen zoeken. Gauw kwamen we achter dat we nog een probleem hadden. We hadden geen Yen om iets te kopen. Niemand betaalt met pinpas en er was geen geldapparaat te bekennen. En het hotel winkeltje had niet zoiets als stekkers.  Een mevrouw bij de informatiebalie kon ons ook al niet vertellen waar we geld zouden kunnen krijgen, er waren wel geldautomaten in de buurt maar ze werken alleen voor de plaatselijke banken. Ze gaf ons wel een kaart waarop enkele mogelijkheden op stonden, alleen gegarandeerd voor VISA, en dat hebben we niet. Het was nu te laat om het verder uit te zoeken, morgen zal het allemaal goed komen.

We hebben lekker kunnen slapen en om 6:45 waren we weer uit bed. Onze Trijntsje had namelijk een stadstour geregeld. Eerst konden we ontbijt halen. Het hotel had drie mogelijkheden en we gingen naar degene die het dichtst bij de vertrekplaats van onze tour was, dat zou tijd schelen. Wij op zoek naar het restaurant. Voor het ontbijt hadden we een groene ticket gekregen. Op de bewuste verdieping konden we het restaurant niet direct vinden dus we maakten nog een slagje om het gebouw. We zagen een groepje Aziatische mannen ons tegemoet komen, ook met groene tickets in de hand. Die zouden het wel weten waar het te vinden was, dus we lieten ze ons passeren en gingen achter ze aan. Heel gauw kwamen ze in de verwarring, ze wisten ook niet waar ze heen moesten. Lieuwe ging kijken net buiten het gebouw en vond het bijgebouw, de `annex´ genoemd. Lichtjes gingen branden bij de mannen, bij de annex moesten we zijn. Samen zijn we op stap gegaan en heel gauw zaten we op de juiste plek, wat een samenwerking.

Het ontbijt was buffet stijl. Een mooie kans om Japanse gerechten uit te proberen naast het grote westerse aanbod. Roerei en sinasappelsap worden door alle volkeren zeer gewaardeerd. Wat we nog meer hebben gehad weten we niet, maar het was allemaal lekker.

We gingen nu naar de vertrekplaats voor de tour. Een meisje in uniform heeft ons opgewacht en ons groepje naar een bus gebracht. De bus haalde mensen op van een aantal andere hotels en maakte daarna een reis van 30 minuten naar de buscentrale. Het was druk in de stad. Overal mensen op weg naar werk. We zagen bij een garage het klassieke beeld van de werknemers op rij staan voor een peptalk en ochtendgymnastiek. Overal waren mensen in uniform. Om het verkeer te regelen, parkeerplekken aan te wijzen, mensen op weg te helpen enz. Op het busstation zijn we keurig begeleid naar de juiste tourbus, we hebben geen kans gekregen om fouten te maken. Alles gaat heel beleefd en is verzorgd tot in de kleinste detail. Onze tourgids  introduceerde zichzelf. Het was geen jong ding net klaar met de toerisme-school, maar een oudere heer, boven de 60. Vanaf het begin bracht hij de humor er in.  Hij zag het niet als zijn taak om de stad aan ons te verkopen. Hij zag het meer zijn taak om uit te leggen waarom de dingen zijn zoals ze zijn. De vele mondkapjes bijvoorbeeld waren niet uit angst voor ziekte volgens hem maar worden gedragen door mensen met hooikoorts. Hij gaf zijn mening over cultuur, politiek, religie, huwelijksgeluk, koken, koningshuis, 2e wereldoorlog, (het gebrek aan) taalkunde bij Japanners, internationale relaties, terrorisme, beperkingen op de tonijnvangst enz. Zeer onderhoudend en een prettige manier om snel een indruk te krijgen van de Japanse samenleving.

We zaten alleen in de bus om van plek naar plek te gaan, verder was het lopen en varen. Tempels, Tokio Bay, winkelgebieden, Keizerlijk paleis, we hebben veel gezien. Een bijzonder ervaring was de thee ceremonie. In een klein kamer midden in een schitterende Japanse tuin heeft een dame in traditionele kledij de ceremonie voorgedaan. Elk beweging maakt deel uit van het ritueel. Op een andere locatie kregen we een geweldige lunch. Gelukkig maar want we hadden nog steeds geen geld. Navraag bij onze medegasten leerden ons dat ze het meteen bij aankomst bij luchthaven of treinstation hebben gedaan. Geen probleem, we hadden ook gelezen dat je op een postkantoor terecht zou kunnen. We zouden het na de tour gaan proberen.

Enkele medegasten stapten al eerder uit de tour om te winkelen. Onze gastheer ging niet alleen met ons terug naar het busstation maar heeft ons ook begeleid naar onze hotel. Het was zeker de interessantste stadstour die we ooit hebben meegemaakt, petje af voor onze gastheer die dit werk al 35 jaar doet. Hij liet vallen dat hij christen was met christen ouders. Ze hebben het moeilijk gehad tijdens de oorlog maar nu, zegt hij, is Japan heel anders, veel beter. We namen afscheid van hem en de buschauffeur en gingen even terug naar het hotel om ons voor te bereiden op onze zoektocht naar een flappentapper.